Jan Jekiełek był niezwykle ciepłym, radosnym i wesołym Człowiekiem

Pana Jana poznałem na początku swojej ścieżki zawodowej. W oświęcimskiej redakcji „Gazety Krakowskiej” byłem odpowiedzialny za aktualności z Osieka. To były czasy, kiedy informacje były w głowach rozmówców, a nie w Internecie, więc dziennikarze częściej jeździli w teren, by je zdobyć. Komunikacja e-mailowa nie była tak powszechna w branży medialnej, jak dzisiaj. Przynajmniej tak to zapamiętałem.

Któregoś dnia w 1999 roku umówiłem się więc telefonicznie z urzędującym wówczas wójtem i pojechałem do Osieka. Przyjął mnie wesoły, uroczy 50-latek, zaczęliśmy rozmawiać.

Na początku o wszystkim i o niczym, by przełamać lody. Po chwili Pan Jan przeszedł płynnie do spraw gminnych. Dyktafon przewijał kolejne metry kasety magnetofonowej (młodsi muszą sprawdzić, co to było), a On snuł opowieść o inwestycjach, potrzebach, problemach, planach. 

Zawsze mówił z głowy. Rzadko posiłkował się dokumentami. Podobnie było w trakcie następnych spotkań podczas kolejnych siedmiu lat Jego urzędowania. Nie pamiętam, by kiedykolwiek jakieś moje pytanie Go zaskoczyło. Zawsze znał odpowiedź.

Miał wielki szacunek dla ludzi. Dla Niego mieszkańcy naprawdę byli najważniejsi. Ale nie jako zbiorowość. Każdy człowiek. Nawet gdy opowiadał o krytykantach, robił to w taki sposób, by swojego adwersarza nie oceniać, nie skrzywdzić słowem.

A słowem potrafił operować. Mówił osiecką polszczyzną z regionalnymi naleciałościami. To było urocze. Poza tym był gawędziarzem. Gawędziarzem, ale nie gadułą. Chętnie dzielił się anegdotami i ciekawymi historiami. Nasze spotkania w urzędzie były naprawdę długie. Bardzo miło je wspominam.

Jan Jekiełek był niezwykle ciepłym, radosnym i wesołym Człowiekiem. Kompetentnym samorządowcem i dobrym gospodarzem. Jest mi niezwykle przykro, że pisząc te zdania, muszę używać czasu przeszłego. Miał przecież dopiero 77 lat.

Do zobaczenia Panie Janie…